Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Ο Τίγρης...




Είμαι ο τίγρης
σε βιγλίζω ανάμεσα στα φύλλα
τα στενά σαν χρυσού ράβδους
μουσκεμένου ορυχείου.

Το λευκό ποτάμι τρέχει
κάτω από καταχνιά. Φτάνεις.

Γυμνή βυθίζεσαι.
Προσμένω.

Τότε μ' ένα άλμα
από φωτιά, αίμα και δόντια
με μια νυχιά διαλύω
το στήθος, τα πλευρά σου.

Πίνω το αίμα σου, σπάζω
τα μέλη σου ένα ένα.

Και μένω φυλάγοντας
για χρόνια στο δάσος
τα οστά σου, τη στάχτη σου
ακίνητος, μακριά
απ' το μίσος κι από την οργή
αφοπλισμένος του θανάτου σου
διασχισμένος από λιάνες
ακίνητος, μακριά
απ' το μίσος κι από την οργή,
αφοπλισμένος του θανάτου σου,
διασχισμένος απ' τις λιάνες,
ακίνητος μες στη βροχή,
φρουρός αδιάλακτος
του δολοφόνου έρωτά μου.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

ΠΟΤΕ δεν ήταν ΑΘΩΟΣ ο έρωτας, Στρατή...

ούτε δημοκράτης..

Παντα ΦΑΣΙΣΤΑΣ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ήταν......



ΦΙΛΙ...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Άρα λοιπόν αρεσκόμαστε στα ολιγαρχικά καθεστώτα..
Φιλιά!