Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Θα θυμηθείς

Θα θυμηθείς εκείνο το παράξενο φαράγγι
όπου τα παλλόμενα αρώματα αναρριχήθηκαν,
πότε-πότε ένα πουλί ντυμένο
με νερό και βραδύτητα: φορεσιά του χειμώνα.

Θα θυμηθείς της γης τα δώρα:
άγριο άρωμα, χρυσαφένια λάσπη,
χορτάρια θαμνώδη, ρίζες τρελλές,
αγκάθια μαγικά σαν σπαθιά.

Θα θυμηθείς τα άνθη που έφερες,
άνθη σκοτεινά και νερό σιωπηλό,
άνθη σαν μια πέτρα αφρώδη.

Και εκείνη η φορά υπήρξε όπως ποτέ και πάντα:
πηγαίνουμε εκεί όπου δεν υπάρχει ελπίδα
και βρίσκουμε αυτό που μας προσμένει.

Pablo Neruda
De Cien sonetos de amor

Δεν υπάρχουν σχόλια: