Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Μέσα στο απέραντο








Πώς να σε σωπάσω μέσα μου
τα βήματα του κόσμου θα σε βρουν
κάθε ίχνος σου
και θα αιμορραγεί στα κρυφά η μνήμη
Έχουν λόγο καλό πάντα οι εχθροί
Δικαιολογούν τις εφησυχασμένες συνειδήσεις τους
Γλεντάνε στο φόβο του άλλοθι
που τους προσφέρει η ψυχή σου
Μιλούν σε αριθμό ενικό τις προθέσεις
απαρατήρητοι
μ’ ένα ποιητικό ντελίριο… στις γωνιές των δρόμων
Κι εμείς εκτεθειμένοι στου έρωτα τη δικαίωση
μ’ ένα λυγμό από λέξεις αναμονής στο κατώφλι της καρδιάς
κι η ανάσα να τρέμει…

Πώς να σε σωπάσω
Σαν να αναιρώ ολόκληρη την ύπαρξη
και πώς να πούμε του θεού να ξαναπλάσει
με χώμα και νερό την δική μας στιγμή..

Ξεπερνάς τα όρια του μύθου
Σου φαίνεται παράξενη η αιτία
Δεν είναι σωστό είπες
κι όμως ξέρω πως καταλαβαίνεις
εσύ κι εγώ έχουμε ανάγκη τη μουσική των ανέμων…

Στην αθόρυβη άκρη της πόλης
πίσω απ την κουρτίνα του χρόνου
ραμμένο πάνω στις ώρες
μέσα στο απέραντο
χτύπαγε το φως στου ουρανού την πόρτα
να περισώσει τα όνειρα
και τότε
όλη η λευτεριά της ποίησης υποκλίθηκε στα μάτια σου….









2 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Ένα ευχαριστώ πάντα λίγο
Μεγάλη τιμή για μένα η φιλοξενία στη σελίδα σου!!
Καλό βράδυ Στρατή

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Δέσποινα

να ένα ωραίο ποίημα

που του αξίζει να διαβαστεί και να ξαναδιαβστεί..

Καλημέρα!