Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Φαινόταν ότι είχαμε μόλις αρχίσει κι ήμασταν ήδη εκεί

Βλέπουμε μόνο τα φύλλα και τα κλαδιά των  δέντρων κοντά γύρω από το σπίτι. Εκείνα τα πειθήνια  παιχνίδια ήταν αισθησιακά.  Δεν ήμουν πάνω από τριών ή τεσσάρων χρόνων, όμως όταν μου εναντιώνονταν  μπορούσα να κρατάω την αναπνοή μου, όχι από θυμό αλλά από πείσμα, μέχρι που έχανα τις αισθήσεις μου.  Οι σκιές μια μέρα σκοτεινότερες.  Κάθε οικογένεια έχει τη δική της συλλογή από ιστορίες, όμως δεν έχει κάθε οικογένεια κάποιον να τις λέει. Σ’ ένα μικρό στούντιο σε μια παλιά αγροικία, υπάρχει η μουσική έκφραση μιας λαμπερής αισιοδοξίας. Ένα πουλί  θα πλησίαζε, αλλά στα κρυφά. Απουσία υπαινιγμού: μια φορά, και μόνο κουδούνισμα. Το τηλέφωνο στον κάτω όροφο βρισκόταν σ' ένα μικρό δωμάτιο σκοτεινό όσο μια ντουλάπα. Υπήρχε διαφορά ανάμεσα στο άμεσο και το αιφνίδιο σ’ ένα θέατρο γεμάτο αλλαγές.  Χωρίς τι θα μπορούσε κάποιος να λειτουργεί όπως λειτουργεί η θάλασσα χωρίς εμένα.  Μια τυπική σειρά από θελήματα. Η μητέρα μου στεκόταν ανάμεσα και μάς κρατούσε το χέρι ενώ μπαίναμε στο γκρι-μπλε νερό, μιλώντας μας για το κρυφό ρεύμα,  πιο πολύ  για να μεγαλώσει τη συγκίνηση καθώς το νερό πλησίαζε παρά για να μας προειδοποιήσει για κάποιο πραγματικό κίνδυνο, αφού θα συνέχιζε να μας σφίγγει το χέρι όταν ερχόταν το κύμα κι εμείς προσπαθούσαμε να το πηδήξουμε. Η καμπύλη της βροχής, πιο πολύ, επανέρχεται πιο συχνά.  Τέσσερις εποχές κάνουν τον γύρο ολόκληρου χρόνου. Ένας καθρέφτης βαλμένος στη διχάλα του δέντρου έμοιαζε με τρύπα προς τα έξω. Θα μπορούσα να πηγαίνω βόλτα με το αυτοκίνητο για πάντα, ή έτσι έδειχνε, παρατηρώντας το τοπίο να προσπερνάει, ζωντανή όπως σε στιγμές  ονείρου, και τόσο ήρεμη. Τραινάκι του λούνα παρκ. Η ομίχλη αποκαλύπτει μιαν αργοπορημένη ανατολή. Υπάρχουν επάνω ανθισμένα κλαδιά.  Οι ρίζες της χαρουπιάς ξεσκέπαζαν την γωνία της μικρής καμπίνας.  Η αμηχανία μας μεγαλώνει μπροστά στη νέα αδημονία. Βρίσκεσαι εκεί, ξέρεις ότι είναι καλό, και το μόνο  που χρειάζεται  είναι να το κάνεις καλύτερο. Εκείνος σάλπαρε  για τον πόλεμο.  Μια ζωή όχι πιο ελεύθερη από τη ζωή ενός χαμένου κουταβιού.  Έγινε της μόδας και τότε γεμίσαμε  απομιμήσεις. Η γριά θεία μου μάς διασκέδαζε με το ψέμα της, μιαν ιστορία για ένα γεγονός στα νιάτα της, μια συμφορά σ´ ένα ιστιοπλοϊκό που ποτέ δεν συνέβη, όμως καλόπιστα, ακαταλόγιστα, αφού,  στην πορεία της εξιστόρησης, είχε φτάσει και η ίδια να πιστεύει το ψέμα.  Κάτι σαν μουρμούρισμα στα νερά της έμπνευσης. Εξαιτίας της επανάληψής τους, αυτά που αρχικά είχαν φανεί απλές λεπτομέρειες ατμόσφαιρας έγιναν, με τον καιρό, θέματα. Ωσάν ο ουρανός με τον ήλιο να πρέπει να βγάλουν φύλλα. Ένα σκυλάκι είχε φυτρώσει αυθαίρετα στον κήπο μες στις αρμπαρόριζες  με τα σαγόνια του ανάμεσα στα δάχτυλά, κι εμείς ζουλάγαμε  τα μπουμπούκια στις φούξιες να κάνουν παφ. Είναι αυτό εσκεμμένο. Προϊδεάζει. Έχουν μεγάλα μοσχάρια λόγω αυτών των λόφων. Πέτα μακριά μικρές πέτρες, ξερή λάσπη. Σκεφθήκαμε ότι o μαρμαρυγίας θα μπορούσε να είναι χρυσάφι. Μια παύση, ένα ρόδο, κάτι τι στο χαρτί, σε μορφή σημειωματάριου.  Ό,τι ακολουθεί μιαν αυστηρή χρονολογία δεν έχει μνήμη. Για μένα, πρέπει να υπάρχουν, τα περιεχόμενα αυτής της απούσας πραγματικότητας, τα αντικείμενα και οι περιστάσεις πού τώρα αναθεωρώ.  Οι μυρωδιές του σπιτιού  ήταν έτσι ένα περίεργο ανακάτεμα από βαρύ εσωτερικό αέρα κι από τον αέρα έξω που χασομερούσε πάνω στις τριανταφυλλιές, τις καμέλιες, τις ορτανσίες, τα ροδόδεντρα και τις αζαλέες.  Δύσκολο να ξεχωρίσεις την πείνα από την όρεξη για φαγητό.  Η γιαγιά μου ήταν στην κουζίνα, τα χέρια της στους γοφούς, φορώντας αυτό που αποκαλούσε «ρόμπα της λάντζας», παρακολουθώντας μια γραμμή από μυρμήγκια να περνά από τις βρύσες του νεροχύτη, και μας είπε, «Τώρα Εγώ κάνω πόλεμο.»  Υπάρχουν χορδές στην φοβερή απόσταση.  Βρίσκονται ενάντια στο γαλάζιο. Τα δέντρα δέχονται συνεχώς τις δικές τους σκιές.


Η ΖΩΗ ΜΟΥ       

    (αποσπάσματα )

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - ΕΠΙΜΕΤΡΟ:  ΜΑΡΩ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 


Δεν υπάρχουν σχόλια: