Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ


Όταν ανάμεσα σε ακρότατους ίσκιους βυθίζεται

σε τόπους ανοιχτούς το καλοκαίρι

το τραγούδι συναρπάζει τα κοπάδια

και τη μνήμη των ποιμένων και παντού σωπαίνει

η μυστική των ειδών εγρήγορση,

τριτεγγυώνται οι κυοφορούμενοι

μέσα στη γλυκιά των μητέρων τους βούληση

και στύβει τα κλαδιά των λαιμών και των διψασμένων

πεδιάδων η ουσία των καρπών προϊούσα.

Πέφτουνε στο χώμα τότε άνευ τόπου

άνευ λόγου οι ανεξίτηλες

αλήθειες, σ’ εκείνη την πνοή όπου κατεβάζουν

ανάλαφρα το βάρος τους τα γερμένα φυλλώματα

τα πλοία πάνε να μπατάρουν

όπως και των ναυτικών η αγωνία για ξένα ακρογιάλια

και ο ήχος όλων των φωνών

σβήνει μέσα στις πτυχώσεις της, στη θάλασσα στον άνεμο.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: