Αναγνώστες

Γιατὶ τὸ ξέρω· πιὸ βαθιὰ κι ἀπ᾿ τὸν πηχτὸν ἀστρόφως, κρυμμένος σὰν ἀετός, μὲ περιμένει, ἐκεῖ ποὺ πιὰ ὁ θεῖος ἀρχίζει ζόφος, ὁ πρῶτος μου ἑαυτός... ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ



Σκορπιστή μου
Η στάχτη στα μάτια δεν είναι η άμμος του ύπνου
Η ρομφαία του ήλιου πόσο έχει τώρα πια γεράσει
Και την καρδιά σου για όργανο την περνάς μουσικό
Λεπτοφυές του εγκλήματος σώμα
Βάρος αβαρές
Και τί να φτιάσω εγώ με τούτο το φορτίο
Φτιασίδι αισθημάτων ψιμύθιο
Εγώ ψεύδομαι και τρώω
Και η ζωή κυλάει με ουρανούς παναίθριους
Πούθ’ έρχεται ο άνεμος ποιός ξέρει
Και πόσο είναι γοητευτική η ανέμη
Κεφάλι εγώ δεν έχω
Ο δε χρόνος με βοηθά να βαίνω επί τα χείρω

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

1 σχόλιο:

~reflection~ είπε...

Όσο θα υπάρχουν Ποιητές θα υπάρχουν Παράλληλα Σύμπαντα που θα μπορούμε να ταξιδέψουμε χωρίς άλλο εισιτήριο από την ποιητική εμπιστοσύνη που δείχνει η ανάγνωσή μας στο Ποίημα..